| تبليغات | X |
یاد آن کودک در خاطره ها خفته بخیر...
دو سه ده سال که از عمر گذشت آینه بانگ زند: آی جوان!پیر شدی... قله عمر گذشت باخبر باش که از قله سرازیر شدی... ...
هر گاه به سوي خانه اي رفتي كه هرگز به آن نمي رسي
سلام مرا هم به كودكي هايم برسان...
+ نوشته شده در شنبه سی ام اردیبهشت 1385 توسط پاییز |
به لبان خشكيده ات بوسه مي زنم تا فردا... نام بلندت را فرياد مي زنم تا هميشه... وغزل عشقت را مي سرايم تا هماره تا ابد... اي مقدس سربلند
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385 توسط پاییز |
تقديم به كسي كه حمايتهايش بالهاي مرطوبم را براي پرواز مهيا ساخت وتشويقهايش انديشه ام رابه پرواز در آورد...تقديم به تمام هستي ام نشد ...حتي واسه يه بار... هم دور كنه... حتي اگه اين فاصله ها بين دو دنياي متفاوت باشه...هميشه كنج دلم يه جايي هست كه هيچ كس نمي تونه حتي پاشو اونجا بذاره ...اونجا جاي قشنگ توست. گرچه سه ساله قلب مهربونت نمي زنه اما من مطمئن مطمئنم كه هنوزم همينجا كنارمي ، منومی بینی ، حرفامو مي شنوي، به درد دلم گوش ميدي، برام دعا مي كني...من فقط با همين اميد زندگي ميكنم. دلم مي خوا د اونقد بلند فرياد ميزدم تا شايد اين سكوت سنگين بين ما شكسته شه اما... دلم برات خيلي تنگ شده عزيز... يادم مياد اون زمونا ديوار خونه گلي بود اما حصار آدما ديواري از همدلي بود يادم مياد كينه هارو به باد مي داديم هميشه كه مبادا روچهره مون غباري ازغم بشينه يادم ميادقاصدكا به خونه مون ميومدن دلاي مردم مي گرفت اگه يه روزنمي بودن باغچه خونه مون پرازريحون وياس واطلسي مست نگاهشون ميشداگه ميديدشون كسي بوي خوش خاك حياط ديوونه مي كردهمه رو نم نم بارون روي خاك جادويي مي كردهمه رو ثروت من بين اونا تنگ بلوروماهي بود ثروت مادرم ولي نقش گلاي قالي بود يادم مياد شاپركا ياور مادرم بودن نقش گلاي قالي رو با مادرم مي كشيدن دستاي زخمي پدر هميشه بوده مهربون فرشته هابابوسه شون اونجا ميذاشتن يه نشون اما حالا از قديما مونده يكي دوخاطره خاطره هايي كه شايد از ياد هركسي بره ديگه ازون محبتا نمونده هيچ نشونه اي شايد طلسم شده دل وخونه شده ويرونه اي ديوار خونه ها ديگه فقط شده از جنس سنگ هركسي دورخودشوبسته حصاري تنگ تنگ مردم شهرمون ديگه قاصدكارونديدن پاروي ياس گذاشتن واطلسي هاروهي چيدن
+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1385 توسط پاییز |
زمين وآسمانم نور باران است ...تا غمي نباشه شادي به چشم نمي يادوتا اشكي نباشه لبخند معنا نداره... شده تا حالا تو اوج گرفتاري وياس يه دست مهربون وصميمي روي شونه هات بشينه،اشك صورتتو پاك كنه وبهت لبخند بزنه،اونقد شيرين كه تلخي تموم شكستارو ازياد ببري؟،كمكت كنه و دعاتو مستجاب كنه؟.... امروز من بودم وهمون يگانه مهربون هميشگي... حالا خوب ميدونم كه حكمت سختيا ومشكلات چيه؟ خوب ميدونم چون اين شادي يه مزه ديگه اي داره... باوركن... حرف امشب دل من،اين فراز از دعاي ابوحمزه ثماليه كه: الهي،چگونه گويم نشناختمت كه شناختمت وچگونه گويم شناختمت كه نشناختمت خدايا،من رسيده ام بدين پايه از اميد كه تو آرزوهاي مرا با ترازوي لياقت من نمي سنجي ملاك تو در بخشش،ارزش من نيست.انچه هست،كرامت توست پس بدي هاي من تورا از اجابت وكرامت ورافت باز نمي دارد
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1385 توسط پاییز |
مي سوزم ازين دورويي ونيرنگ يكرنگي كودكانه مي خواهم دشتها آلوده ست در لجنزار گل لاله نخواهد روييد در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد؟ فكر نان بايد كرد و هوايي كه درآن نفسي تازه كنيم گل گندم خوبست گل خوبي زيباست اي دريغا كه همه مزرعه دلها را علف هرزه كين پوشانده ست هيچكس فكر نكرد كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست وهمه مردم شهر بانگ برداشته اند كه چرا سيمان نيست؟ و كسي فكر نكرد كه چرا ايمان نيست؟ و زماني شده است كه بغير از انسان هيچ چيز ارزان نيست...
+ نوشته شده در شنبه نهم اردیبهشت 1385 توسط پاییز |
فاصله خيلي چيزا خيلي كمه،مرز بين خيلي چيزا از تار مو هم نازكتره... من اين روزا زندگيم پر شده از اين مرزهاي نامرئي مرز بين محبت و بي تفاوتي،مرز بين سلامتي و بيماري مرز بين همه چيز بودن و هيچ شدن مرز شور وغم، مرز گل لبخند و اشك غم، مرز بين شروع و پايان، مرز بين مرگ و زندگي من اين روزا در تحيرم از اين همه ابهامي كه اينجاست، مثل رنگهايي كه آروم آروم به يه رنگ ديگه تبديل ميشن فقط زماني مي فهمي كه رنگ ديگه نمايان شه، زماني كه حريم موهوم شكسته بشه و تواز يكي بگذري روزگار غريبيست نازنين...
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385 توسط پاییز |
بي حرمتي به ساحت خوبان قشنگ نيست
باور كنيد که پاسخ آيينه سنگ نيست
سوگند مي خورم به مرام پرندگان
در عرف ما سزاي پريدن تفنگ نيست
با برگ گل نوشته به ديوار باغ ما
وقتي بيا كه حوصله غنچه تنگ نيست
در كارگاه رنگرزان ديار ما
رنگي براي پوشش آثار ننگ نيست
از بردگي مقام بلالي گرفته اند
در مكتبي كه عزت انسان به رنگ نيست
دارد بهار مي گذرد با شتاب عمر
فكري كنيد كه فرصت پلكي درنگ نيست
+ نوشته شده در جمعه یکم اردیبهشت 1385 توسط پاییز |
...شعر من کوچه پیچاپیچیست
کوچه باغیست که تنها یک شب
تو از آن کوچه گذشتی مغرور
سالها می گذرد...
سالها در نظر کوچه؛نگاه دیوار
دیده بس رهگذران را خاموش
دیده بس رهگذران را پر شور
لیک ای رهگذر یک شب این کوچه من
جای پای تو در این کوچه به جا مانده هنوز...
پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
Powered By
